Schizma Redemptorystów Zaalpejskich

Synowie Najświętszego Odkupiciela (łac. Filii Sanctissimi Redemptoris, ang. Sons of the Most Holy Redeemer), pot. redemptoryści zaalpejscy – zgromadzenie zakonne założone w 1988 roku przez byłego redemptorystę o. Michaela Marię Sima, z powodu krytyki zmian jakie zaszły w zakonie po soborze watykańskim II. Zgromadzenie to do 2008 roku współpracowało z Bractwem Kapłańskim Świętego Piusa X. Od sierpnia 2012 do maja 2026 było instytutem kleryckim życia konsekrowanego na prawie diecezjalnym.

Zgromadzenie w dniu 2 maja 2026 roku w deklaracji "Dogmat, którym należy się kierować" (ang. The Dogma to Steer By) ogłosiło, że nie uznaje posoborowych "pretendentów do papiestwa" jako rzeczywiście urzędujących papieży - czyniąc się sedewakantystami i ponownie odłączając się od oficjalnych struktur kościoła rzymskokatolickiego.

Zgromadzenie powstało 2 sierpnia 1988 roku w wyniku odejścia po 17 latach z kongregacji redemptorystów o. Michaela Marii Sima, w związku z krytyką postanowień Soboru Watykańskiego II, nowej Mszy i zmian w dyscyplinie zakonu. Podjął on decyzję o utworzeniu tradycyjnego zgromadzenia działającego w oparciu o oryginalną regułę św. Alfonsa Marii Liguoriego. W tym celu nawiązał kontakt z założycielem Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X, arcybiskupem Marcelem Lefebvre’em. Lefebvre zaaprobował ideę i w 1989 roku konsekrował dla wspólnoty o. Michaela klasztor Bolesnego i Niepokalanego Serca Maryi w Eastchurch w angielskim hrabstwie Kent. Początkowo mieszkali w klasztorze Bolesnego i Niepokalanego Serca Maryi na wyspie Sheppey w Kent, a następnie w 1994 roku przenieśli się do klasztoru Matki Wiecznej Pomocy w Joinville, Haute-Marne weFrancja, aż do zakupu wyspy Papa Stronsay 31 maja 1999 roku. Tam założyli klasztor Golgota i od 1982 roku wydają miesięcznik The Catholic Monthly.  W lipcu 2007 roku instytut założył drugi klasztor w Christchurch w Nowej Zelandii. W 1999 roku zgromadzenie kupiło bezludną wyspę Papa Stronsay na Orkadach w Szkocji, na której znajdowały się ruiny średniowiecznego monasteru iroszkockiego. Redemptoryści Zaalpejscy kontynuowali współpracę z FSSPX, (m.in. w zakresie kształcenia kleryków i udzielania święceń kapłańskich), ale nie należeli bezpośrednio do struktur Bractwa.

Zgromadzenie po wydaniu przez papieża Benedykta XVI motu propio Summorum Pontificum podjęło decyzję o uregulowaniu sytuacji kanonicznej. Wysłany w 2008 roku do papieża list z prośbą o zdjęcie suspensy spotkał się z pozytywną odpowiedzią Stolicy Apostolskiej. 15 sierpnia 2012 roku Synowie Najświętszego Odkupiciela zostali przez biskupa Hugh Gilberta OSB, ordynariusza Aberdeen, uznani kanonicznie jako instytut klerycki na prawie diecezjalnym. Decyzja zapadła po wizytacji wspólnot Zaalpejskiego Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela zleconej przez Stolicę Apostolską, którą przeprowadził bp. Fernando José Monteiro Guimarães CSsR. 23 sierpnia tego roku członkowie zgromadzenia złożyli na ręce biskupa ordynariusza ślub posłuszeństwa.

W czerwcu 2013 roku kongregacja świętowała święcenia w Rzymie dwóch swoich członków.  W 2017 roku kolejna mała społeczność została założona w Kakahu przez klasztor Christchurch.

Ze względu na to, że zgromadzenie nie przynależy bezpośrednio do zakonu redemptorystów, zmieniło ono swoją nazwę na Synowie Najświętszego Odkupiciela. Zgromadzenie posiada też swój własny herb.

7 października 2020 roku wspólnota została zaproszona do założenia klasztoru w diecezji Great Falls–Billings, Montana, USA. 

W 2023 roku nowozelandzkie dziennikarskie śledztwo wykazało nadużycia w społeczności, w tym wielokrotne egzorcyzmy przeprowadzane na dzieciach bez zgody lokalnego biskupa. Wkrótce potem Michael Gielen, biskup Christchurch, zawiesił wszelkie egzorcyzmy w diecezji. Rektor Major zakonu odpowiedział na wszystkie oskarżenia i je zaprzeczył. Podkreślił wprost, że nie przeprowadzano egzorcyzmów bez zgody biskupa, że żaden z tych dwóch nie dotyczył nieletnich, a niektóre zarzuty dotyczyły księdza, który nie był członkiem ich wspólnoty.

Biskup Christchurch 13 lipca 2024 roku zakazał kapłanom Synów Najświętszego Odkupiciela posługiwania w diecezji Christchurch. 

Wspólnota posiada klasztory w Szkocji i Nowej Zelandii, od 2020 r. obecna jest także w Montanie (USA).

Po wydaniu przez Dykasterię Nauki Wiary deklaracji Fiducia supplicans w roku 2023, podobnie jak uczyniła znacząca część biskupów, zgromadzenie w oświadczeniu sprzeciwiło się niektórym jej postanowieniom. W dniu 2 maja 2026 roku opublikowali oficjalny list, w którym oficjalnie przyjęli wniosek teologiczny sedewakantyzmu, odrzucając Sobór Watykański II wraz z posoborowymi papieżami, a także wezwali do zwołania tzw. Niedoskonałego Soboru Powszechnego w celu wybrania papieża.

W dniu 2 maja 2026 roku redemptoryści zaalpejscy wydali list i deklarację pod tytułem "Dogmat, którym należy się kierować" (ang. Dogma to Steer By). Autorzy tego tekstu wyliczają nauczane po Soborze Watykańskim II błędy takie jak: Indyferentyzm religijny, ogłoszene dokumenty: Amoris laetitia, Fiducia supplicans. Wskazują także na infiltracja Kościoła przez Masonerię - co najmniej od czasów papieża Grzegorz XVI. Opierając się na Dogmacie o nieomylności papieża i nauczaniu Soboru watykańskiego I, redemptoryści uznają, że Stolica Piotrowa pozostaje nieobsadzona, a papieże od Paweł VI, aż po Leon XIV, nie mogą pełnić tego urzędu, ponieważ "Stolica Piotrowa pozostaje nietknięta żadnym błędem".

18 czerwca 2026 roku ogłoszono, że ich założyciel i rektor, ojciec Michael Mary, zostanie konsekrowany na biskupa przez sedewakantystycznego biskupa Pierre'a Roya dnia 25 lipca 2026 roku.

Ponadto zgromadzenie to wprost określa obecną sytuację w Kościele jako duchową katastrofę o niewyobrażalnej skali, a trwanie w nauczaniu soboru watykańskiego II oddziela od Kościoła katolickiego. Deklaracja została podpisana przez 28 sygnatariuszy.

Charyzmat i duchowość

Redemptoryści zaalpejscy starają się wprowadzać w czyn polecenie Jezusa Chrystusa „Miłujcie się wzajemnie jak Ja was umiłowałem” (J 15,12). Głównym celem zgromadzenia jest głoszenie Obfitego Odkupienia wszystkim ludziom, szczególnie biednym i ubogim, nie tyle materialnie, co duchowo. Ich sposobem życia jest motto: Kartuzi w domu – apostołowie na zewnątrz. Ich głównym zadaniem jest prowadzenie misji ludowych i rekolekcji.

Od momentu powstania, redemptorystów zaalpejskich obowiązuje niezmieniona przedsoborowa reguła św. Alfonsa Liguoriego.

Opierając się o dzieła św. Alfonsa i jego medytację starają się pogłębiać więź z Bogiem. Mszę Świętą sprawują w klasycznym rycie rzymskim.

Habit Synów Najświętszego Odkupiciela to sutanna używana w XVII i XVIII w. przez księży diecezjalnych i niektóre zakony. Jest to czarny strój z lnianą koloratką nakładaną na kołnierz oraz pas przypominający o chrześcijańskiej ascezie i różaniec, który odzwierciedla miłość do Matki Boga. Redemptoryści zaalpejscy noszą także czarną piuskę i cymarę – długi czarny płaszcz. Mogą nosić także biret.

Żródła:

https://en.wikipedia.org/wiki/Sons_of_the_Most_Holy_Redeemer

https://pl.wikipedia.org/wiki/Redemptory%C5%9Bci_Zaalpejscy